Hartstikke leuke week maar na een korte nacht, uurtje, weer lekker naar huus. Het afscheid in Turkije viel niet zwaar, mede dankzij de Whopper op de luchthaven en daarna het olie-lekkende stuk kip van Popeye, en na het obligate geklap-na-een-geslaagde-landing weer lekker op Nederlandse bodem. Het non-zomerweer valt goed, eindelijk koelte, en na een snelle blik op kantoor, een Hocrasje en een koffie’tje is het alweer tijd voor een tukje (gesloopt…). De man van de CV doet verwoedde pogingen me te storen, wat ook lukt, maar ik val een tweede keer weg, waarna hij me na een uur wakker brult. Goddank betreft het hier een droom, de man is al lang weg, ik moet mijn vrouw aan de keukentafel hebben gehoord.

da’s het thema hier in Gloria Serenity Resort, Belek, Turkije. Tussen juli en september worden er iedere week nieuwe sterrenkoks ingevlogen die 5 avonden achter elkaar 7 gangen koken. Moshik Roth, Gerrit Greveling, Lucas Rive en vele anderen gingen ons voor, afgelopen week was het de beurt aan Ron Blaauw (voor wie nu pas voor het eerst intuned zeg maar) die zijn vriend Julius gezellig meenam. “Kom mee Juul, gezellig, even helpen wat gerechtjes doorgeven, 2 avonden of zo, misschien 3, verder lekker relaxen aan het strand……” Zoals ik altijd wat overdrijf, zo stelt Ron de zaken vaak wat simpeler en gemakkelijker voor dan ze zijn. Gezellig…ja! 2 à 3 avonden zijn er 5 + 2 dagen mise en place, lekker relaxen doe je tussen de Russen, als je het tenminste uithoudt in de boedhitte. Verder is het hier all-in, wat op zich wel gemakkelijk is, maar ook meteen een beetje de kwaliteit van het eten beschrijft. Enfin, ik moet niet zeiken, prima weekje, vandaag de laatste dag en vannacht weer op de jumpseat naar huis.

Het menu is terdege voorbereid in Ouderkerk, dus met 28 kilo overgewicht aan ingrediënten en mijn pastamachine gaan we zaterdag de Germanskyairlines in. Ondanks alle voorbereidingen is er toch nog een hoop werk, al was het maar omdat een goed deel van de ingrediënten er niet is, of buitengewoon slecht is. Amuse bestaat uit een martiniglas gazpacho met wat gegrilde perzik, basilicumolie en zwart zeezout.

.... gaat het helemaal top. Na 2 dagen ledigheid en hangen met de familie Rive is de druk van de vorige chef verdwenen en zijn we alleen. Lucas heeft veel goede tips gegeven alsmede wat spulletjes achtergelaten waar we graag gebruik van maken. Tip 1, “neem nu maar diepvries, er is niets anders” hebben we naast ons neergelegd, als je lang genoeg in de buik van het hotel blijft zwerven, de kelders met keukens en opslag, en lang blijft zeiken, heb je ineens 6 bossen asperges. De Turken, waaronder onze 2 commies, begrijpen niks van ons en zeggen serieus dat diepvries veel beter is. Tip 2 “als je de commies om een boodschap stuurt zijn ze een uur weg” klopt ook, maar als je ook ziet hoe onmetelijk groot die keuken is, en hoe slecht de mannen communiceren, is dat ook wel weer logisch. Voor de rest is het lichtelijk improviseren, is de ossenhaas ontdooit, zijn de oesters slecht, stinken de scheermessen, is het in de keuken ruim 40°C en vriest de koeling. Prima! We slaan ons er doorheen, en na een dagje mise en place dinsdag was het gisteren D-day. Toch maar weer begonnen om 10 uur, commies vanaf 12 uur, en uiteindelijk stonden we om 7 uur ’s avonds helemaal strak. Onze vrienden gaan over het algemeen eerst doen en dan vragen, dus dat was even wennen, maar nadat om 19.15 de eerste bon binnenkwam was het verder vooral een kwestie van goed opletten en rustig blijven.

Ik houd het nieuws slechts een beetje bij, weet dat de voetballertjes zijn getrouwd, de oranje pater bij zijn familie is ondergedoken en Wilders garen spint bij de non-communicatie van de rest van politici. ik weet niet hoe warm jullie het hebben....maar  Schillo heeft het warm in Spanje, Rob heeft het warm in Saigon, Remco op Bali en wij mogen ook niet klagen. Zie net op buienradar dat het in Bussum vandaag 28° met een cijfer 9 en morgen 30° met een cijfer 10 wordt, dus tijd voor een salade!

De enige salade die m’n kinderen eten — hoewel ik Max nog wel eens kan verleiden tot veldsla met zachtgekookt ei en oude balsamico — is chopped. Misschien zijn het die grote bladeren die ze tegenstaan, of maken dat ze zich een konijn voelen, ik weet het niet. Enjoy!!

Ja, wat moet je zeggen, als je 10 uur na een zinderende finale je favoriete (vakantie)- land in rijdt…. Genoeg over het WK, behalve dan een topavond bij de familie Deenik, 120 km voor de Spaanse grens. Fantastische licht-gerookte steak van de Big Green Egg (moet ook zo’n ding..), heerlijke boontjessalade, linzensalade, gegrillde groentes, gratin dauphinois, gegratineerde pastakorrels, teveel om op te noemen, en niet te vergeten de sloten Belondrade. Spaanse wijn weliswaar, maar met oranje etiket. Het mocht allemaal  niet baten, maar lekker was het. Nu alweer 2 dagen aan zee, en al een aantal culinaire highlights geproefd, waaronder de combi ensalada de patatas con atun, de fideua en de tarta au whiskey ( tik ensalada de patatas con atun in in de kantlijn). Helemaal top. Eerste avond meteen lekker gekookt, pinchos van de lokale slager met pastasalade en een fijne Bierzo.

Yep…. Laatste klusje voor de vakantie, gisterenavond op Golfsociëteit De Lage Vuursche. Vriend Peter is daar alweer een paar jaar uitbater, na een korte interim-carrière bij de Kauwgomballenfabriek (2 maanden!) en toen er een extra chef moest worden ingevlogen dacht hij natuurlijk aan zijn lang verloren kameraad….

Lang verhaal kort, 75 gasten van de grootste accountant maken een dagje de baan in Den Dolder onveilig, krijgen nadat ze hun vochtniveau weer op orde hebben een mini-smaakcollege “Vooroordelen en tradities belemmeren de smaak”, waarna een prachtig diner. De mannen van de keuken, Jeroen en Steef hebben hun zaken goed voorbereid en zo knallen we er met z’n 3-en in 1 uur en 50 minuten 6 gangen uit (de gastheer heeft een beetje haast…!).

en die is zwaar…. Tjemig wat een veldslag toch iedere keer. Ligt ook aan mij, te laat naar bed, te vroeg op, het nog beter willen doen, die laatste restjes wijn. Enfin, zolang ik niet op een bank in mijn eigen restaurant in slaap val…. Anyway, het was me weer wat! Donderdag leuk maar voetbal, vrijdaglunch klote, maar de avond helemaal top. Zaterdag lunch ging wel, maar waar we allen op hoopten, een vervolg van de vrijdagavond, bleef uit. Prima avond hoor, maar niet echt knallen. Zondag lunch weer leuk, en ’s avonds ook leuk, waarbij ik aan moet merken dat vorig jaar de zondagmiddagsessie de op één na beste was. Het was zondag ook wel loeiheet overdag, en Engeland-Duitsland om 4 uur, en zo zoeken we maar door.

De 2de dag komt stroef op gang, laten we maar gewoon zeggen dat de lunch niet te wild is. E.e.a komt de Keuringdienst van Waren goed uit en we worden dan ook allemaal ondersteboven gekeerd. Een paar van ons worden licht doch dringend gewaarschuwd voor te hoog opgelopen temperaturen, maar buurman Giel en ik krijgen een pluim. 

Geen wild feest! Wel leuk, gezellig, idyllisch, mooi, leuk, maar geen wild feest, want voetbal. De verwachte bezoekersaantallen bleven uit en zo bleven we ook allemaal steken zo tussen de 350 en 500 hapjes. De Winebar liep lekker, niets meer, maar ook daar waren de verwachtingen misschien te hoog. Ondertussen loopt de trein van Robert, Jan, Melinde, Clair, Saskia en Bas als een dolle en lopen vooral de fine wines beter dan verwacht, de Grüner Veltliner moet al worden aangevuld. Dans la cuisine gaat het al even soepeltjes, heb zelf even kunnen rondwandelen in mijn oranje koksbuis. 

Janine en Elke verkopen ondertussen lekker aan de gasten, terwijl Aram en Alain de ene bun na de andere in elkaar zetten. Net zoals in Ouderkerk maken we Pekingeend met hoisin, Iberico met teriyaka, en een vegetarische curry met kokosgel. Helemaal lekker. Het in één grote tent met elkaar werken gaat als een raket en maakt het ongelooflijk swingend. Dus, resumerend…., te weinig muntjes in de bakjes, maar en superleuke avond, als je niet meerekent dat Giel zijn (Pols) pot met gekleurd water op het hoogtepunt ontplofte. Een enorme chaos, en een hoop troep, maar goddank geen beschadigingen aan de omstanders. Het was overigens Giel zijn 2deakkefietje, die ochtend kwam hij binnen terwijl de techniek net een emmer van 20 liter frituurolie had omgestoten…..

Vandaag de 2de dag, vrijdag was vorig jaar een gekkenhuis!

Een wild feest, maar zo begon het niet vrijdag toen de laatste regendruppels waren opgedroogd. Helaas dacht heel Ouderkerk dat het weer slecht bleef en kwamen we langzaam op gang, maar toen we gingen gingen we…. Het record ligt op 150 broodjes per uur, met vader achter de stomer en Max en Aram achter de mise en place. Ondertussen speelt de band en wordt iedereen steeds vrolijker. Hans van Walbeek en Rien Heemskerk verdommen het om m’n vegetarische curry te proeven, maar gaan uiteindelijk overstag.

De smaak imponeert dermate dat beide heren er de volgende dag voor terugkomen!. Half 1 gaat het licht uit, half 2 thuis. De zaterdag kenmerkt zich door prachtig weer, edoch blijkt het ’s avonds een paar graden kouder dan de dag ervoor. Het wordt dus een wat rustiger avond, waarbij er tijd genoeg is dat Isabel een ijsje voor Max haalt, m’n zuster de EHBO feteert, ik een paar rondjes loop en Elke…., gewoon doorwerkt. Ik verwen m’n vrienden van Ron Blaauw een paar keer, terwijl de chef zelf 4 bun’s Pekingeend achterin zijn tentje eet, waarna we om 22.30 een beetje gaan opruimen. Als we om half een willen start het huurbusje natuurlijk niet, maar daar is Peter met z’n Disco, klepje weer omhoog en rijden. Mooi feest, leuke mensen, iedereen blij.

De zondag kenmerkt zich door laden-lossen-laden-afwassen-lossen-verhuizen op de beurs in Utrecht-weer lossen-nog een klein wasje-borrelen met Charlotte van Rice en lieve buren-koken-busje terugbrengen-verder koken-eten-nieuwes kijken-slapen!

Maandagochtend maakt onze Deense logé ons wakker, we zijn gesloopt…….

Ofwel het Amstel Zomer Festival. Ik sta er weer, net zoals vorig jaar, omringd door Ouderkerk’s finest. Beetje proefdraaien voor Taste of Amsterdam, nieuw concept met Chinese broodjes, en na een wat twijfelachtige start komen we op snelheid. Elke en Janine aan de voorkant met wijn, sake, en water, wij aan de pas met smartbun’s Iberico met teriyaki, Pekingeend met hoisin en een vegetarische curry. Wij zijn Aram, Max en ondergetekende, die nu knallende spierpijn heeft van het omwisselen van de stoommanden. Het komt dus wat aarzelend op gang, niet alleen is het rustig en druipt de regen nog wat na, wij moeten ook allemaal even onze weg vinden, maar als de storm uitbreekt zijn we er helemaal klaar voor en doen we tegen de 150 broodjes per uur. Alle berekeningen kloppen, qua hoeveelheden, de apparatuur werkt en laat ons niet in de steek, het gaat helemaal top. 

Lekker cater-klusje bij vrienden om de hoek. Allebei jarig, mooi huis, grote tuin, vraagt om een feestje. Na inventarisatie van hun favoriete eten een lekker menu gemaakt wat ook nog blijft staan als er 110 man om het zwembad heen staan, walking dus! Heerlijke macarons van olijf en gezouten citroen gevuld met ganzenlever, brioche van Hans Out met filet American van Manolito, montadito’s met homemade krabsalade, steak tartaar met schuim van avocado (handgesneden tartaar, niet geperst door de molen…!),

Gisteren de fotoshoot gehad bij Lute voor Taste of Amsterdam. Natuurlijk te druk om zelf een foto’tje te maken, en Dennis moet de boel nog uitzoeken en klaar maken voor gebruik. Was weer een wilde middag, iedereen door mekaar en in de rij, iedereen haast. Mooie dingen gezien en vooral geproefd. Hotdog van gamba’s van Giel (Visaandeschelde), stukje foie en in chocolade gedipt zoet (Eau de Vie en Elkaar),…… enfin, ik laat binnenkort de foto’s wel even zien. Nu racen naar de Hocras, lekkere verse tonijn halen voor vriend Eric.

...is toch wel het mooiste wat er is. Met 5 goeie maten rond de tafel, proeverijtje van Toques & Clochers, en een beetje inborrelen. Kaasje, worstje, olijfje met ansjovis en relaxation. Thomas is aan de beurt, nadat we de vorige keer bij Marco de hele kelder hebben leeg gedronken (geen paniek, netjes blijven slapen) leek het ons beter wat dichter bij huis te blijven. En als je niet steeds wordt bijgeschonken maar alles zelf moet doen gaat het tempo ook wat minder hard. Thomas heeft ‘m uit de broek laten hangen en begint met carpaccio van coquilles met een vinaigrette met wat truffelolie en dragon. Normaal gesproken ben ik niet zo van de trufffelolie maar deze is zo licht, echt een druppeltje, en valt prima. 

Pièce is heerlijke lamscoteletjes met wat gebraiseerde venkel, verse pasta en een door zijn vrouw die ochtend gemaakte pesto. Helemaal lekker. Zijn vrouw, volgens mij heet ze Caroline, ik ken haar niet, is die ochtend het huis ontvlucht richting het zuiden, verstandige keuze, maar niet na het maken van die pesto en een geweldige pavlova. Wauw, Caroline……

We doen een beetje omgekeerde volgorde, want na de pavlova gaan we aan de kaas, maar daar wordt dan de komende uren nog vanaf gescharreld. We komen vervolgens onder leiding van gespreksleider en chef Thomas allemaal een keer aan de beurt wat ook wel weer opfrist en om 1 uur nok ik af. Als ik in m’n onderbroek voor de spiegel sta op zoek naar mijn tandenborstel, kom ik er achter dat m’n portefeuille en telefoon nog bij Thomas op de keukentafel liggen. Terug dus, nog een half glas wijn, en andermaal voor de spiegel… De spiegel en ik zijn de volgende dag geen vrienden, ik drink overigens nu echt nooit meer, en ik wordt wakker tijdens de kantinedienst die ik samen met vriend Erik heb op de school van de kids. Normaal heel druk, nu geen moer te doen, kruipen de uren voorbij en kijk ik de saucijzenbroodjes uit hun warme kastje…. Straks maar weer eens even een voorzichtig wit wijntje proberen….