Een Lonja is een visafslag, ik kan het niet simpeler uitleggen. De verse vis komt aan de ene kant binnen, en gaat er na veiling aan de andere kant uit. De Lonja in Rosas is verboden terrein voor toeristen, maar na een telefoontje van vriend Guillermo mogen we op het balkon plaatsnemen. De tribune is bestemd voor de kopers, de vloer voor de sjouwers, en de lopende band voor de kratjes. Het werkt als volgt; de kratjes komen één voor één onder de camera die op het scorebord niet alleen een foto van de inhoud laten zien, maar ook een omschrijving, de hoeveelheid kilo’s en de naam van het verantwoordelijke schip. Op moment dat de foto in beeld is gaat de klok lopen, startend bij de hoogste prijs ooit en vervolgens aflopend. Degene die als eerste op de knop drukt heeft de kist, de kist gaat weer de band op en 5 meter verder poept een printer er een bonnetje op.

Bezig aan een tochtje door het land gaat de route langs Meerkerk/Noordeloos. Ik heb een afspraak met vriend Gilles, even bijpraten, en ik heb het feest vrijdag gemist. DK Home is een prachtig bedrijf langs de A27, gespecialiseerd in interieur en accesoires. Eigenaar Bert heeft hier onlangs een waanzinnig pand neergezet, vol met mooie spullen en dat moest gevierd worden. Objekt gaf zijn 50ste nummer uit, dus vrijdag feest. Gilles achter de flessen, Marco achter de pannen, en Julius…., op een gezellige borrel om de hoek, Op de fiets! 

In mijn leven-overheersende zoektocht naar goed, beter, best, lekker, nieuw en bijzonder, zat ik gisteren ineens aan tafel bij de familie Ho van een dim sum fabriek in Amstelveen. Het draait allemaal om een nieuw broodje wat ik tijdens Taste of Amsterdam wil lanceren, denk aan ba-pau deeg waar ik sur place een vulling in leg. Die broodjes, een soort kleine dikke pittah, liggen normaal gesproken in het vriesvak van iedere toko, totdat ik duizenden van die krengen nodig heb en ze uitverkocht blijken. Zelf maken is qua aantal en kennis niet echt een optie, dus zoeken we een producent. Via via bij mister dim sum terecht gekomen, en binnen een half uur na het telefoontje wordt ik ontvangen in de proefkeuken. De dames, moeder en dochter Ho weten direct wat ik bedoel, het gaat eigenlijk alleen om de maat, de manier van verpakken, het leveren en vooral wanneer. “Heeft u gegeten?” Ik snap de vraag niet helemaal, zo om kwart over 3 in de middag, maar het antwoord is nee en voordat ik verder kan gaan liggen de “potstickers” al in de pan te pruttelen.

Even een kwikkie, maar je moet langs gaan bij Koek & Chocolade, de ultieme chocoladewinkels van Anne Claire Vermeer. In Laren (Veldweg), Utrecht (Nobelstraat) en Den Haag (Frederikstraat). Het koek-gedeelte slaat overigens op patissier Jos van Velzen, ook een meester in zijn vak. De openingstijden zijn wat anders, Laren is bijvoorbeeld alleen op donderdag, vrijdag en zaterdag open, maar dat komt omdat ze de rest van de week lekkers maken voor de vaderlandse top-horeca. Langs gaan!!! (www.koekenchocolade.nl)

Na een moeizame start dinsdag is het er nu dan toch van gekomen, de fotoshoot voor Koken voor kleine sterren is een feit. Ik begin bij het begin. Ron B. is vorig jaar benaderd door uitgeverij Fontaine om eens na te denken over een boek met lekker en gezond eten voor kinderen van 1 tot 9 jaar. Susan trekt de kar, het is ook haar idee, Wim de Jong doet een aantal interviews met vaders en moeders, Ron bedenkt, Alain fotografeert en ik schrijf. In oktober moet het uitkomen dus we hebben een beetje haast, vandaar dat afgelopen dinsdag wat uit tegenviel toen we in 6 uur slechts 9 gerechtjes hadden gezien. Nokken dus, steak tartaar bij Dauphine en vandaag weer met frisse moed verder. Menno heeft zich goed voorbereid (vandaag wel…., flauw) dus we gaan als een speer. Het is 11 uur en we hebben er al 7 op!

Intimi weten het, ik deed vroeger een moord voor een Big Mac (ik vind tegenwoordig de Whopper toch lekkerder), en wordt nog steeds wel eens gesignaleerd onder The Golden Arch. Surfend over het net, waar het al niet goed voor is, kwam ik op een stukje wat ik jullie toch niet wil onthouden.

“Een Happy Meal zou zoveel conserveringsmiddelen bevatten dat het een jaar lang goed blijft. Schrijfster Joann Bruso onderzocht of deze bewering klopte. Daarom kocht zij een Happy Meal als studie-object. In een blog beschreef ze een jaar lang de ontwikkeling van haar Happy Meal. Na een jaar zag de Happy Meal er in de woorden van Joann Bruso 'pretty good' uit. Hij zou nooit zijn gaan stinken of verrotten.

Ook opmerkelijk: mieren, muizen en vliegen hebben de Happy Meal nooit aangeraakt.

Volgens Joann Bruso gaat natuurlijk voedsel na enige tijd rotten, maar kunstmatig voedsel niet. Met haar actie wil de schrijfster aandacht vragen voor een gezondere manier van eten”. 

http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1258913/Happy-1st-birthday-Mother-keeps-McDonalds-Happy-Meal-year--gone-off.html

met een slecht begin… Jezus wat waren we ziek van de maandagavond, en dan heb ik het niet over de wijn, dat was meer een bedrijfsongevalletje. Enfin, de dinsdag doorheen geworsteld, woensdag lekker gekookt voor de grootste vlaaienbakker van Nederland (als je ze achter elkaar legt kom je in een jaar tot voorbij Barcelona) en daarna nog een wijntje bij vriend Remco. 

Een paar jaar geleden ben ik met Dennis een weekend naar Frankrijk gemaakt “pour tuer le cochon”. Volgens oud gebruik snijd je een varken de strot door en maak je charcuterie van alle onderdelen. In ons geval was het beest al dood en hebben we vrolijk een heel weekend lang de lekkerste hammen, worsten, melza (vlees, vet, brood en ei), en wat dies meer zij, gemaakt. Wat schertst mijn verbazing, bij brasserie Paardenburg doen ze hetzelfde. Chef Joris vindt het belangrijk dat zijn crew alle fases van koken doorloopt, dus ook de pre-productie, en zo vindt je daar in de kelder nu de lekkerste hammen en worsten. In de keuken staat een professionele stopmachine (om worsten te maken) en de koelingen boven de pas puilen uit van het lekkers.

Rice heeft ieder half jaar een vrijwel volledig nieuwe collectie wat een enorme wissel betekent in de showroom en op de stand in Utrecht. Omdat we geen museum hebben worden die één keer per jaar verkocht tijdens een showroomsale. De showroom staat alweer klaar voor het volgende seizoen dus doen we dat op en andere locatie; op “Oud Cruijsbergen” in Bussum. Heel makkelijk te vinden, Franse Kampweg 6, vlak naast de Hocras en de Gamma. Vrijdag 11 december (morgen dus) van 9 tot 6, en zaterdag van 10 tot 5. Kasten vol leuke kado’tjes, tassen, dekens, serviesgoed, kinderspul en wat dies meer zij, tegen groothandelsprijzen. Monsters dus, van alles enkele stuks dus, maar wel ontzettend veel. Cash en PIN!

Dit wordt het zoveelste verhaaltje over Limoux, je wordt er gek van, maar ja, het is dan ook zo leuk. Wie er voor het eerst over leest, tik even Limoux in in de rechter kantlijn en er floeppen 15 verhaaltjes op je scherm…

Ik heb op de jaarlijkse Toques & Clocher-veiling afgelopen maart een aantal vaten gekocht die ik verdeel onder vrienden (niet kado…, ze betalen de kostprijs, accijns en BTW). De grotere bestellingen gaan rechtstreeks, vanaf 150 flessen naar de eindafnemer, de kleinere komen bij mij binnen en de de vrienden komen die dan direct halen (dank je Daan, ze staan niet meer in de weg). Anyway, de op de veiling gekochte wijn is binnen. Dit is het beste wat Sieur d’Arques maakt, de top-cuvée chardonnay, ieder vat is van een aparte producent, en iedere producent stuurt zijn beste vat naar de veiling. De prijs is wat hoger dan bijvoorbeeld de blends van Autan, Océanique, Haute Vallée en Mediterranée, maar dan heb je ook wat. De eerste flessen staan dus al in de kelder, oogst 2008, dus maak snel vrienden met Eric, Rob, Martin, Astrid, Titia, Remco, Frans, Henri, Roger, Bart, Erik en René……

 Voor de liefhebber van al het goede uit de Sud-Ouest en Bordeaux heb ik nog 2 plaatsen op het laatste wijndiner van de 3 tenoren (Alain, Gilles et moi, kijk op mijn blog op 27-11 voor een volledige beschrijving van wijn en spijs), zondag a.s. om 18.30

Is de papieren agenda achterhaald…? Ik denk het niet, maar na het échec van vorig jaar, 2 maanden te laat geleverd door een verkeerde papierkeuze in de eerste druk, waardoor ik er uiteindelijk 4500 heb moeten weggeven, is het doek voorlopig even gevallen. Ik vind een grapje leuk, een kado’tje ook, maar er zijn grenzen. Dit jaar dus geen papieren Smart Cooking Agenda, maar een digitale. Klik dagelijks even op mijn blog, links staat het kopje agenda, en je weet wat er in de wereld gebeurt. Lastiger want niet open op de keukentafel of bij de telefoon, makkelijker en handiger want veel actuelere en up to date. Excuus aan alle agenda-fans, de bonnetje stromen nog steeds binnen, maar het is dit jaar niet anders. Volgend jaar ben ik terug, met de Culinaire hard-to-get Agenda. Meer nieuws volgt!!

Ik weet wat het is, ik heb er zelf één, voor de zekerheid zet ik de foto er maar even bij (hoezo narcist...?).

Een jaar of 6 geleden werd ik gebeld door vriend Alfred (Inmerc) dat ik was genomineerd, k’had geen idee waarvoor, en 3 weken later, we waren aan het strand in Spanje had ik hem, k’had nog steeds geen idee. Wij naar de burelen van de TIP, Max zette meteen alle vluchtdeuren open, ik hoor de bellen nog rinkelen, glaasje bubbels, praatje van de hoofdredactrice en met een bij Duikelman aangeschafte en met goudverf bespoten garde naar huis, iedereen blij. Wat scherts mijn verbazing 3 maanden later, de verkoop van Smart Cooking (1) neemt een enorme vlucht, ik sta in alle bladen en kranten, mijn garde blijkt een moneymaker.

Vandaag is hij weer gevallen en ik zat zelf in de jury, althans in de vakjury (de gouden garde is de publieksprijs van de Kookboek van het Jaar verkiezing). Feestje in de Kauwgomballenfabriek met iedereen die er in boekenland toe doet, lekkere hapjes uit de genomineerde boeken en Gilles, who else, die lekkere glaasjes schenkt. Tijdens de forumdiscussie “heeft een kookboek nog wel toekomst” sta ik mijn Vietnamese stokjes af te maken, alsmede de kip in chermoula en de champignonhoedjes gevuld met chorizo (allen uit de genomineerde boeken), maar tijdens de uitreiking sta ik naast mijn vriend Ramon (Beuk: wat van Fair komt..) die helemaal dolgelukkig is (en kan rekenen..) als hij die gouden jetser wint. Overall winnaar, eerlijk is eerlijk, is het 12 seizoenen-kookboek van Albert Heijn. Geschreven door corryfeeën Anneke Ammerlaan en Clara ten Houten de Lange kozen we dit boek afgelopen vrijdag als allerbeste boek, en dat is het. Beste buitenlander is, natuurlijk, Ferran Adrià, who else, beste initiatief het boek Gezond eten rond Chemotherapie en beste vertaalde boek het prachtige epos Specerijen. Ik serveer nog een tonijntartaartje met shaafijs van yoghurt en slagroom (wat van Fair komt…) en een kopje pompoensoep (12 seizoenen) na, maar men is al te druk met de verdeling van de afgevallen boeken. Een mooie middag….