 |
Craft - 31/01/2006 - Restaurants |
|
|
Van mijn Deense vriendin Charlotte moest ik absoluut bij Craft(* en 26 Zagat punten) gaan eten, en aangezien ze net zo'n foodie is als ik, volg ik haar advies. Ik reserveer en controleer de reservering de volgende dag; "Jaspers, nooit van gehoord". Gelukkig hebben ze nog een plekje. Craft heet Craft omdat eigenaar Tom Collichio het een ambacht vindt om te koken en zijn gasten te verzorgen. Het concept is dan ook dat je zelf je eigen maaltijd samenstelt en soort van aangeeft wat je lekker vind. Mijn waitress is Marianne en ik vraag of ze iets voor me kan verzinnen. Een tasting-menu. Ze werpt zich op haar taak en in no time staat er een klein schaaltje met crushed ijs en twee oesters voor m'n neus, met een glas Proseccco met wat gezeefde jus van bloedsinaasappel. Omdat ik ontzettend benieuwd ben naar de Martini met gember (Tanqueray gin, gembersiroop en limoensap) laat ze me die ook nog even proeven. Divine!! Even later zet Marianne 5 schaaltjes en een fles voor me neer, en ik val van de ene superlatief in de andere. In de fles zit Viognier Whetstone, Catie's corner, Russian River Valley (USA, 2004), op de schaaltjes liggen sashimi van Hamachi met gemarineerde ananas en jalapeno, filet van gemarineerde sardine met zwarte olijf, rauwe tonijn met granaatappel en truffel, handgedoken coquille (rauw) met cranberrie, balsamicosiroop en lichtgerookte honshimeiji (paddestoeltje) en als laatste zee-egel met een appelpuree waarin stukjes appel en bleekselderij. De toon is wederom gezet, het is allemaal om gek te worden.
Op de volgende twee bordjes liggen een terrine van varken (soort hoofdkaas) met een klassieke remoulade, en kikkerbillen uit Florida (ik proefde het meteen!), met groene pepers, mustardgreens en een paar à la minute gebakken chips. De hut ziet er overigens wel cool uit, grote leren panelen aan de muur, houten tafels met handige platte laatjes, voor het even neerzetten van accesoires, en de wijnmuur waar Steven en ik regelmatig van dromen (een muur van glas, 20 meter lang en 6 meter hoog, waarachter, geheel geklimatiseerd, de wijn wordt bewaard). Ik ga door met een klein gietijzeren pannetje van Staub, gevuld met 2 ravioli's gevuld met puree van knolselderij, met waterkastanjes, zwarte truffel en amandelschuim. Wederom te gek lekker. De geroosterde John Dorry (vis) met porcini's, zachte sjallot (heel), thijm en een mooie vleesjus, hoewel ik de stukken bacon niet helemaal begrijp (ik moet iets te zeiken zoeken...) is top klaargemaakt., De gaarheid is perfect, maar ik begin nu toch richting Marianne te kijken wat ze nog meer voor me in petto heeft. We gaan, goddank, naar het einde, met een prachtige tenderloin van hert, met meiknol, puree van Jerusalem artichoke, bolletjes van peer, en gemalen stukjes cacaoschil (klinkt idioot, maar geeft een hele lichte koffiesmaak, en een crunch!). Vlak voor de rekening komt souschef Jason Hall nog even vragen of alles naar wens was en zet nog wat gecaremeliseerde popcorn met cashewnoten neer. Welnu, alles was naar wens, beste maaltijd so far in the big apple! (www.craftrestaurant.com) |
|
|
Reageer > | (2 reacties) |
|
|
|
Perry street - 30/01/2006 - Restaurants |
|
|
Tijd voor Jean-Georges Vongerichten, waar ik een fan van ben. Heb weleens in New York in Vong gegeten, en ook een paar keer in Hong Kong. Vorig jaar in 66 (hippe chinees, top) hier in New York, en ook wel eens in Market in Parijs. Allen concept resto's en prima. Hij heeft hier net 3 sterren van de Michelin gekregen voor zijn topzaak Jean Georges, maar hij heeft ook net een nieuwe zaak geopend op Perry street (overigens is alles te bekijken op www.jean-georges.com). De amuse is een soepje van zoete aardappel met eeen puree van zwarte olijven. Leuk maar weinig aan, hoewel die puree vam olijven wel inspireert, het is ook eigenlijk meer een dunne crème. Ik bestel een flesje Albariño, Dona Rosa (E, 2004) en het voorgerecht verschijnt vrijwel direct op tafel. Een mooi stuk tonijn, wederom gerold door gepofte rijst en specerijen, met een licht-zure saus waarin veel bosui. Lekker! Daarna een werkelijk prachtig stuk lamsrack, wederom met een crust, en een aardige saus. Hierbij een glas Côtes du Rhône van Chave (F, 2003), maar zoals je al aanvoelt ben ik niet echt enthousiast, laat staan geïnspireerd. De conversatie is saai, de ambiance in de zaal is zoals in een gemiddeld crematorium, ik neem geen toetje, noch koffie, en ben om half 10 weer in het hotel. Morgen beter! |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Gotham Bar & Grill - 29/01/2006 - Restaurants |
|
|
Is een instituut. Al 20 jaar op een behoorlijk nivo, en ik zie net dat Michelin dat heeft bekroond met een ster. Alfred Portale, co-owner en chef, is niet alleen voorloper van de American cuisine, maar ook de uitvinder van het stapelen, voorzover je over uitvinden kunt spreken. Ik ga eigenlijk altijd (lees: ieder jaar) als ik in New York ben bij hem eten, kijken of het nog steeds zo goed is. En dat was het. Het begint al bij binnenkomst, er hangt een sfeer van 200 gasten die aan het genieten zijn, maar waar, zeker geholpen door de service, de energie ook afspat. Na de verplichte consumptie aan de bar (Verdhelo blanco uit California, pure omzet, want de tafel stond al uren klaar, hoorde ik later van de buren) schuif ik op de bank en vraag ik de kelner uit mijn wijk of het mogelijk is een tasting-menu te krijgen. Hij moet even checken of dit kan, het is nl. wel erg druk, maar het kan inderdaad, met matching wines dan ook maar.
Ik begin met een ceviche van coquilles St. Jacques, met o.a. waterkastanjes en radijs. Hoog op zuur, maar lekker, zeker met het glas Cava brut, l'Herou de Ravento + blanc (E, geen jaartal). Dit wordt gevolgd door een sashimi van hamachi (tropische vis uit de Pacific, als ik het goed heb verstaan) met een Japanse salade met o.a. sojaboontjes en hushu vinaigrette (geen idee, Japans en weer hoog op zuur). Hierbij een Kerner (soort Riesling) van Köferhof uit Alto Adige (I, 2003), die goed valt. Het volgende gerechtje (het zijn muizenhapjes) is een bouillon van short-ribs (spareribs van de koe) met een huisgemaakt truffeltortellini'tje (met truffelolie, getver..), wat baby-groentes en truffel, waar een glas Schneider cabernet franc bij wordt geschonken (USA, 2001). Deze wijn komt van het noordelijkste gedeelte (north fork) van Long Island, wat je terugvindt in de zilte, wat minder gepolijste smaak. Mooi verhaal!
Door maar weer, met de blackbass, aan 1 kant in een tempurabeslag met rijstvlokken (ja, ze zei het echt, rice-flakes) en spices gehangen, gebakken, en geserveerd met een emulsie van witte wijn, kappertjes, olijven en een streepje gerookte paprika met spaanse peper. Wat begint op te vallen, in de mond vooral, is dat Alfred in de keuken weinig suiker gebruikt. Als Monti-aanhanger ontwikkel je hier na een tijdje een sixth sense voor.
Wat nu volgt is een van zijn signature dishes, de gebakken foie gras met puree van kweepeer, balsamico siroop een custard van pompoen (soort creme brulee'tje), samen met een Burgerland beerenauslese van Kracher (A, 2003). Zoete wijn hoeft van mij nooit zo, zeker niet midden in een menu, maar de foie is perfect. Het pièce is Australian rack of lamb, met een waanzinnige mosterdkorst, swiss chard (spinazie-achtige groente), baby-wortels en een waanzinnige puree (70% boter, natuurlijk is-tie dan waanzinnig!). De cabernet malbec Quimera van Achaval Ferrer (Argentinie, 2002) sluit hier prachtig bij aan, maar doet me tevens besluiten dat het mooi is geweest. Het is middernacht (thuis moeten de koeien alweer worden gemolken) en ik zak in elkaar. Taxi naar huis (Paramount hotel, 46th street, het bewijs dat een kamer altijd nog kleiner kan), en morgen naar de beurs! |
|
|
Reageer > | (2 reacties) |
|
|
|
Granaatappel - 29/01/2006 - Spullen |
|
|
Lollig ding, ze maken er hier nu ook sap van, kijk maar op www.pomwonderful.com. Het is goed tegen van alles, althans volgens de bijsluiter. Kanker, Alzheimer, hartklachten, zelfs het voortijdig oud worden (premature aging). Ik had al wat billboards gezien, en onder m'n hotel is een Dean and Deluca waar het wordt verkocht, dus ik ben net even een flesje (473 ml) gaan halen. Geen goedkope grap, $ 5,43, maar dan heb je ook wat. De anti-oxidant waarde ligt op 71%, terwijl die van rode wijn maar op 46% ligt (en die van groene thee op slechts 10%). Nu staat mijn wijn-inname al jaren in verband met de hoge anti-oxidant opname waar mijn lichaam dagelijks om vraagt, maar daar kan ik dus binnenkort mee stoppen. Als ik tenminste een importeur vind die dit best aardige, niet te zoete, knalrode drankje in Nederland op de markt wil gaan brengen, want om er nu maandelijks een koffer van te gaan halen..... |
|
|
Reageer > | (3 reacties) |
|
|
|
Helene Darroze - 28/01/2006 - Restaurants |
|
|
De laatste op de lijst(**), gisterenavond om half tien sharp, met m'n vriendin Charlotte. Ik ben hier al een paar keer geweest, altijd lekker maar de bediening is meestal wat traag. Kennelijk wordt ik herkend en besluiten ze mijn vorige ervaringen te toppen. Holy mack!
Als amuse beginnen we met een velouté van bloemkool met een kleine bruschetta met een oester. Erg lekker maar het maakt de mens wel dorstig. Hier is uitsluitend wat aan te doen door de sommelier, horen we, die inderdaad constant de andere op kijkt en loopt. De toon is gezet. Uiteindelijk bestellen we een Argile, domaine de la Rectorie (F, 2004), terwijl het eerste gerecht, een velouté van waterkers met zwezerik en kikkerbillen al voor ons neus staat. We zijn een uur binnen. Dit wordt gevolgd door een tartaartje van verse krab met een emulsie van zee-egel, getopt met wat Aquitaine kaviaar. Mooi! Gelukkig gaat het bijschenken in een dusdanig rap tempo dat de witte wijn al bijna op is, vrij irritant. Het volgende hapje is cavatelli (een soort ovengedroogde pasta) gemaakt a la risotto, met chorizo, courgette en coquilles St. Jacques. De wijn is op en we stappen over op een Pic St. Loup, domaine de l'Hortus, grande cuvée van Jean Orliac (F, 2003), rap gevolgd door een stukje op houtskool gegrillde foie gras met een chutney van kerst. De foie is top, maar de chutney van kerst hadden ze zeker over van kerst. Een mierzoete brei van suiker, dadels, pruimen, noten en verzin zelf maar wat je verder in een kalkoen kunt stuffen, sinaasappel e.d. Niet te eten zo zoet. Ondertussen merken we dat ons menu Inspiration volledig door elkaar is gegooid, dit 4de gerecht had eigenlijk het 2de moeten zijn. leuk! Het pièce is een stukje lamsvlees met artisjok, wortel, gepofte knoflook en gierst, prima, hoewel de saus meer aan een dunne lijm doet denken, maar de lol raakt er een beetje af. De wijn wordt aangevuld, ondanks herhaaldelijk verzoek dit niet te doen, alsof we ieder moment met de trein mee moeten, en we moeten 3 keer om een nieuw flesje water vragen. De kazen zijn mooi, o.a. een lichtgerookte en geschaafde schapenkaas, de pannecotta van gember met granité van peer prima, en er is nog iets met chocolade. Om het goed te maken komt de sommelier ineens met twee glaasjes Maury, la preception de Echternach, die gelukkig ook op de rekening staan. Vermeldenswaaard is de macaron die een crème van gezouten boter in zich draagt. Waanzinnig! De rekening moeten we beneden, bij een tochtige voordeur en temidden van wachtende taxi-klanten betalen, dit omdat er maar 1 pinpasmachine is, die niet zo'n lange draad heeft. Ik betaal A. niet met een pinpas en B. is het lor draadloos. Op de vraag of alles naar wens was antwoord ik dat dat niet zo was, dat het eten top was maar de service klote. Dit wordt afgedaan met een sorry, desolée, en de taxi staat voor. Bye..... |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Astrance - 27/01/2006 - Restaurants |
|
|
Parijs, 4 rue Beethoven, gesloten op zaterdag, zondag en maandag. Ben blij dat Ricardo op een donderdag jarig is. Laten we beginnen...
Bij binnenkomst, Bilbo (Ricardo voor jullie) is er al, krijg ik een stukje brioche met truffel en een lepeltje crème van Parmezaan. We besluiten het menu surprise te nemen, met een flesje Jurançon Clos Uroulat, Cuvée Marie (F, 2004). We beginnen met een velouté van wortel met een bodempje yoghurt, aangesterkt met kardemom, een een schuim van mandarijn. De toon is gezet! Het volgende gerecht is een punt van een klein taartje, opgebouwd uit champignons de Paris en in verjus gemarineerde foie gras, bestrooid met paddestoelpoeder en vergezeld van een compôte van citroen. Een feest. We gaan door met een klein kommetje dashi-bouillon (soort gerookte bonito-vlokken) met daarin tartaar van coquilles St. Jacques, met daarnaast een perfect gebakken langoustine, in een emulsie van kokos en tamarinde. Hoog op zuur, zeker de laatste, maar wederom geweldig. Uit Ricardo komt geen onvertogen woord, wat ik ook weleens anders heb meegemaakt. Milder?? No way, het is gewoon retegoed. We gaan door met een stukje gestoomde zeetong, in een coulis van zee-egel, met prei en zwarte olijven. Lekker maar niet echt spannend, dit wordt gevolgd door een omble chevalier (zoetwatervis uit het meer van Genève) met grapefruit, geconfijte varkenspoot en Jabugo. Ook hier mist weer een beetje spanning, hoewel de cuison wederom geweldig is. Ondertussen smeden we de plannen voor de avond, terwijl het volgende (kleine, wees niet bang) bordje alweer wordt neergezet. Gebraiseerde witlof met een saus van speculaas en een compôte van banaan en groene appel. Lollig, als je van speculaas houdt, maar een beetje gezocht. "Laat ze der lekker truffel over raspen" is het commentaar van Ricardo. Ondertussen is de Jurançon leeg, en krijgen we een glaasje bubbels aangereikt. Mauzac, uit de Gaillac (F), errug lekker. Het glas is nog niet leeg of er staat een kommetje met selderij-, truffel en Parmezaan-puree voor ons neus, met een klein glaasje Toro Albala, Solera (E, 1922!!). Helemaal super. Onze conversatie wordt een moment onderbroken door een kommetje bouillon van zoethout en mandarijn met daarin een stukje duif en een stukje ormeau (volgens Ricardo een soort abalone=taai schelpdier) uit Bretagne. Leuk, zeker met de Mas Amiel van Maury (F, 1980), alleen krijgen we langzamerhand wel een hele zoete smaak in de bek. Oh ja, had ik al verteld dat er een klein hoopje mandarijnrasp met varentopjes op de rand lag?
Bon, het pièce is zacht gegaarde Bresse duif, met confit van de boutjes, een quenelle van de levertjes, een gratin van aubergine met miso. Glaasje St. Chinian (F, languedoc) ernaast.
En nu gaat het mis.... sorbet van piment met citronelle (volgens Ricardo te scherp, volgens mij niet), gevolgd door tarte fine au chocolat (hele dunne, waanzinnige, chocoladetaart), met een mousse van witte chocolade en een gelei van passievrucht. Wow! Bij de koffie krokante madeleines en een soort melkje met jasmijn uit een eierschaal. Helemaal in de fout dus!!
|
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
La Tour d'Argent - 27/01/2006 - Restaurants |
|
|
1.040.362 eenden gingen ons voor, de onze was No 63, en werd ons vrijwel direct na binnenkomst getoond. De canard à la presse maak je namelijk met koude gebraden eend!
War vooraf ging: Veel te lang zijn we blijven hangen in de hotelbar, veel te lang hebben we op een taxi gewacht, en veel te lang waren we onderweg met de lieve gesluierde chauffeuse, die geen idee had waar we naar toe moesten. Ze dacht: "als ik in iedere zin gewoon 4 keer monsieur zeg, dan komt het wel goed". Enfin, ruim een uur te laat, uit de taxi nog even gebeld, betreden we de hal van La Tour d'Argent, een van de laatste "culinaire" bastions uit de klassieke tijd (en culinair staat niet zomaar tussen haakjes). Er wordt mij direct verzocht een keuze te maken uit een aanbod van zeker 30 stropdassen, want monsieur Terrail (Claude voor intimi), accepteert niet anders. We nemen de lift naar boven waar we direct naar tafel worden gebracht. Een vluchtige telling zegt ons dat hier minimaal 100 man tegelijk zit, exclusief eventuele zalen. De hut zit al bijna vol en we krijgen een mooie tafel boven de Seine. De wijnkaart komt, en weegt ongeveel net zoveel als een volle accu (geen grap), zodat zelfs de sommelier kreunt als hij hem aanreikt. We starten met een flesje Pulligny Montrachet "Les Referts" van Sauzet (F, 1994), die uitstekend smaakt, evenals de 3 amuses. Een halfzacht kwarteleitje in een een gelei van bouillon, met roze peper en truffel, een soort driehoekje van deeg met kaas, en een mosseltje in een crème van curry. Klassiek maar prima. De kaart is meer dan klassiek en Ricardo kiest voor de quenelles de brochet Andre Terrail (zachte kroketjes van snoekbaars in een licht gegratineerde Mornaysaus), terwijl ik voor de huisgemaakt terrine de foie gras ga, die werkelijk perfect is. Het hoofgerecht is, hoe kan het anders, caneton Tour d'Argent, de eerder gebraden eend, die zijn saus voornamelijk uit zijn bloed haalt. |
|
|
De eend wordt gebraden, afgekoeld, gefileerd, en het karkas gaat samen met wat lepels eendenbouillon meerdere malen door de eendenpers. Dit vocht (bloed) wordt, samen met madeira en cognac ingekookt en gemonteerd met de rauwe eendenlevers. De presentatie is niet top (Ricardo:" alsof iemand een natte scheet op je bord laat"), maar de smaak is werkelijk fantastisch. We drinken er een Gevrey Chambertin 1e Cru la Combe aux Moines van Leclerc bij (F, 1990), die wat aan de oude kant is, maar tijdens het eten een soort tweede jeugd beleeft. Na de filets in de bloedsaus, want dat is het eigenlijk (overigens worden de koude en getrancheerde filets slechts 1 minuut opgewarmd in de saus), komt er een 2de service met de gegrillde bouten, een kleine salade, en waarschijnlijk de beste béarnaisesaus ooit. We besluiten het diner met een mager aanbod van kaas en een half flesje Chateau Sociando Mallet, cru bourgeois (F, 1986).
Nog een paar mooie dingen. De eenden worden midden in de zaal bereidt op een podium door le canardier, waar ik natuurlijk met de neus bovenop stond. Tijdens dit spektakel komt er een oude, bijna blinde, statige man naar me toe schuifelen om me welkom te heten. Claude Terrail, die later nog de menukaart voor me signeert (na lang aandringen bij de maître). Tweede grap, is dat tijdens het eten van de eend de temperatuur in de zaal, en zeker in mijn lichaam, het kookpunt bereikt en ik mijn jasje uitdoe. Vrijwel alle kerels om me heen volgen direct mijn voorbeeld, terwijl de maître d'hotel mij alweer in mijn jasje aan het helpen is. Ongevraagd, en er is ook geen discussie over, "monsieur Terrail n'aime pas ça!"
We tikken om middernacht af, en verdwijnen, een ervaring rijker, richting La Rhumerie. Nog even een warme melk halen.
Oh ja, wie ooit mijn Tour d'Argent das wil lenen, hij hangt vanaf woensdag a.s. in Bussum! |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Parijs - 26/01/2006 - Reizen |
|
|
Een kort bericht vanuit de KLM lounge op Schiphol, op weg naar Parijs. Vandaag is Ricardo jarig, waar ik mee ga lunchen in l'Astrance (cuisinier van het jaar 2005, Gault Millau), en om het af te toppen gaan we vanavond, beiden voor het eerst in ons leven, naar le Tour d'Argent (**). Je moet 'm een keer in je leven hebben gegeten, de canard a la presse. Berichten volgen!
Morgen naar de beurs, Maison & Objet, en zaterdag door, via Amsterdam, naar New York. Meer eten (vanochtend 1.6 kilo afgevallen, dus d'as mooi), weer een beurs, inspiratie opdoen in winkels en restaurants, en zachtjes een beetje shoppen, want de spijkerbroeken vallen gewoon van m'n kont, kan niet meer. Ik houd eenieder op de hoogte, mischien niet dagelijks maar doe m'n best. |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Avondje thuis - 25/01/2006 - Koken |
|
|
Heerlijk. Geborreld bij Wilma, te lang niet gezien, en daarna thuis gekookt voor Cit en Wil, Tim en het gezin. Lange tafel, veel gillen, prima. Ik had nog een staartstukje liggen van het weekend, die er bij in was geschoten toen ik met een volle tas eten van Peck binnenkwam. Ik heb het stuk in reepjes gesneden, een uurtje gemarineerd in soja, beetje witte wijn, mirin (Japanse rijstazijn) en sesamolie, uit laten lekken en opgebakken in de wok. In de wok ernaast een paar sjalotjes gegooid, aangebakken met champignons en shii-take's en dit nog even met het vlees en een deel van de marinade meegebakken. Witte rijst en kort gebakken pak-soi met wat oestersaus, iedereen blij!! De overheerlijke Toques et Clochers van Gilles van Bachante erbij, waar ik overigens in April naar toe ga. Een prachtige wijn uit de Limoux, waar jaarlijks een deel van de opbrengst van wordt geveild ten behoeve van 1 van de 42 klokketorens uit de buurt. Ik ben uitgenodigd voor die veiling en voor het galadiner na afloop, dit jaar gekookt door Marc Veyrat (*** in Annecy en in Mégève). Leuk.
|
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
EFFF - 24/01/2006 - Mensen |
|
|
Ik was gisteren op de European Fine Food Fair in Maastricht, een waar feest van herkenning. Chefs (Giel, Marco, Carl, Alex, Walter, Cas, Henk, John....), wijnmannen (Fonger, Auke, Gilles...) en andere culinaire vrienden (Fred, Yolanda, Henri, Joop). Lekker geproefd, geouwehoerd en niet te vergeten een cheque gekregen van Residence wijnen voor onze Kids in Vietnam. Nico (McGough) was twee jaar geleden mee naar Vietnam en zo onder de indruk van onze kindertjes daar dat hij ons wilde helpen. Het afgelopen jaar heeft Residence (en hun winkels De Gouden Ton) een witte, rode en rosé wijn op de markt gebracht van het Domaine de Valensac, en van iedere verkochte fles een euro in ons Kids-potje gestopt. Ze hebben er 7500 verkocht, dus dat was een vette cheque, waanzinnig! Zeker zo mooi is dat ik direct de toezegging van Fonger kreeg dat ze dit jaar door willen gaan. Na afloop hebben we "en petit comite" gegeten bij restaurant Tout a Fait (Sint Bernardusstraat 16, Maastricht) wat erg goed was. Vooral de aan de rotissoire geroosterde Anjou duif met een jus van truffel en schorseneren was geweldig. Het was het feestje van Residence, dus de wijnen waren naar behoren. In een plotselinge vlaag van bewustzijn had ik vantevoren een chauffeur geregeld via een studentenburo (www.easyway.nl) die me keurig kwam ophalen en me in mijn eigen auto thuis weer afgezet heeft. Niet alleen is Maastricht een ruime 200 km van m'n bed, ik werd ook direct na de beurs 2 keer aangehouden om te blazen (beide keren de P van prima).
Een mooie avond, met champagneman Antoine Billecart (Salmon) en de koning van het zuid-hollandse strand Marco Westmaas (met vrouw en 3 weken oude zoon Jagger).
|
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Nobu - 22/01/2006 - Restaurants |
|
|
Laatste ochtend Milaan, nog snel een paar schoenen scoren (Prada) en daar tegenover even naar onze nationale trots in Italie kijken, de op-zijn-kop-winkel van Viktor en Rolf. Waanzinnig en nog goed gedaan ook. Qua kleren wil ik een hoop, maar de maat stopt bij de Italiaanse man van 1 meter 70, die 65 kilo weegt. Dus Coen kan het ook vergeten!
Op zaterdag in Milaan lunchen is niet eenvoudig, de meeste lekkere tenten zijn dicht, maar niet Nobu in de Armani shopping mall. Nobu Matsuhisa is de bekendste Japanner van Amerika, met zijn Nobu, en Nobu next door in New York. Ik ben er 1 keer geweest, en buiten de afschuwelijk ongezellige inrichting was het eten top. Dat is hier heel anders! Ik begin met een groene salade met de famous Matsuhisa dressing, die prima is, ik maak 'm zelf vaak thuis, de identieke dressing komt alleen dan rechtsreeks uit een flesje wat ik bij Meidi-Ya in de Beethovenstraat koop. De drie sushi's (garnaal, makreel en tonijn, € 5.= per stuk!) daarna zijn allen treurig, en nog klein ook, en de Tamago (sushi met omelet) is helaas al uitverkocht, terwijl ik de eerste gast ben. De Calfornia handroll is prima, mag ook wel voor die 8 euro, en de tempura with shrimps in spicy sauce is vet en niet spicy. Een tegenvaller dus, die deels werd goed gemaakt door de Vintage Tunina van Jermann (I, 2003), tevens de producent van Where the dreams have no end, en de latere Now it's just dreams.
Ik had uiteindelijk een ruime 20 kilo overgewicht aan spulletjes uit de winkel van Peck, Oger had een jaloerse blik op het vliegveld van Malpenza, waar we s'avonds heerlijk van hebben gegeten. De rest maken we vanavond met de Pluckers soldaat, de waanzinnige Affiorato olijfolie houdt het waarschijnlijk ook niet langer dan een maand uit.
Die olie met een oude balsamico is genoeg voor een culinair salade orgasme!
|
|
|
 |
|
|
Reageer > | (2 reacties) |
|
|
|
Cracco-Peck - 21/01/2006 - Restaurants |
|
|
Altijd een belevenis, in de kelders van Peck eten bij Carlo Cracco. Peck is een van de oudste traiteurs van de wereld, zo niet de beste. Alles hier heeft kwaliteit, zo ook hun restaurant (**). Bij binnenkomst wordt je naar de kelders gebracht, zeker een meter of 10 onder de grond, iets waar je verder niets van merkt, it could be anywhere, alleen zijn er geen ramen naar buiten. Sommelier Lucca schenkt me een Ca' del Bosco 1998 (I, bubbels) in en moet het met mee eens zijn dat de 95-er van gisteren mooier was. Als amuse brengt Davide een plastic doosje met daarin 8 gram gedroogde groentes, heel cool. O.a. aardappel, biet, baby-courgette en knolselderij (verdure essicate al naturale). De tweede amuse is een wafeltje van aardappel, volledig gehuld in krokante suiker, met een vulling van mayonaise, aardappel, doperwt en een vleugje truffel. Onwaarschijnlijk lekker. Het eerste gerecht noemt Carlo een insalata russa en bestaat uit twee rauwe oesters, onder een berg melkschuim, carbon vegetale, olijfolie en oesternat. Mooi hapje met de wonderlijke begeleiding van een Pineau de Charente, Logis de la Mothe, die het er eigenlijk best goed bij doet. Hij brengt amandel en pistachte in het gerecht, heel grappig. We gaan door met een salade van een soort plastic visflinters, volgens mij van luchtgedroogde vispuree (ik ken een apparaat van American Harvest waar je volgens deze techniek "roll-ups" kunt maken van vruchtenpuree, waarom niet van vis), kokkeltjes en dun gesneden rauwe artisjok. Puur. Hierbij een Pinot Grigio, Zuc di Volpe, Volpe Pesini 2003 (I), best. De volgende gang bestaat uit een crème van mierikswortel (meer van aardappel), gebonden met agar agar, dus warm maar toch dik, met een stukje kabeljauw en gevulde pasta (capeletti) van en met prei, en een baby canneloni van en met prei. Voor de duidelijkheid, er zit dus geen gram pasta in de soep, al lijkt dat wel zo, alles is van prei gemaakt. Hierbij een Ribolla Simcic 2002 uit Slovenië. Ondertussen besteld de 65-jarige man naast mij een tweede fles Dom Perignon voor zijn minimaal 30 jaar jongere kipje (bontmuts, kort rokje, Pucci panty's en hoge laarzen) en ga ik door met agnelotti di carne crudo, een soort baby ravioli's van rauw ei, met truffel, groene asperges en een aspergecrème. Ik zal het even uitleggen. Je maakt een pasta van zout, suiker en een puree van witte bonen en verpakt hier een aantal rauwe eieren in. Na 4 uur haal je de eieren eruit en laat je ze nog 4 uur drogen. Vervolgens rol je van de dooiers een soort vel en snijdt je hier de raviolivelletjes uit. Ooit zoiets krankzinnigs gehoord? Ik niet maar Carlo is er beroemd mee geworden, net zoals met zijn signaturedish tuorlo d'uovo marinato con tartufo nero, het zelfde ei maar dan na de eerste 4 uur gemarineerd met truffel. Hierbij overigens een Gewürztraminer Hengst van Zind Humbrecht (F, 1998).
Het eerste pièce is wilde eend met honing, sinaasappel en een bescheiden garnituur. Het ene botje is à la minuut gebraden, de ander geconfijt, en de Amarone Valpo, le Salette, Pergole Veche (I, 1999) doet het er prima bij. Lucca vind de Amarone wat heftig, dus brengt me een kopje Tarry Lapsang Souchong Crocodile, "zoe clean ze pallate"!
Door maar weer met kalfsnier met zeeegel en witte morilles (gelul, ze noemen de Chinese chrysantemum paddestoel witte morille, begreep er al niets van). Ik blijf niertjes moeilijk vinden, maar de combi met de zeeegel is wel weer grappig. En dan...." with the next dish, no wine.." Lucca is er klaar meee, ik heb genoeg gehad. Een salade met merg, gruyère, broccoli en een soort chip die een beetje smaakt naar een oliebol. We sluiten af met een stukje kaas (waar laat ik het allemaal, moet ik denken als ik het de volgende dag teruglees?), o.a. Parmezaan, geitenkaas in Pinot druiven, koeienkaas met saffraan gerijpt en een koeienkaasje gerijpt in Barolo druiven (om te sterven, zo sterk). Hierbij niet alleen een mosterd van vijgen, jam van abrikozen en kastanjes in honing, maar ook een Chianti Classico Giorgio I (I, 2001).
Geen dessert, geen koffie, doe nog maar een sipje van die Amarone. "Ach" vraagt Lucca, "mag ik U niet nog even wat anders laten proeven" en opent prompt een fles Barbaresco van Gaja (I, 1999), die ik eerder al voor een onheilspellend hoog bedrag op de kaart had zien staan. "Nu ben ik aan de beurt" denk ik, maar nee hoor, hij laat 'm zo in het arrangement glijden, en het tweede glas ook. Na het vragen van de rekening (een fractie hoger dan gisteren) moet ik naar de keuken, waar ik helemaal niet van houd. Seen it, been there, maar de maître is er zelf nog en ik blijf zeker een half uur hangen om met hem te praten over reizen, eten, Milaan, en het keiharde werken wat hier er iedere dag bij hoort. It's lonely at the top!
Half 1 rol ik voldaan in bed in het 40 meter verder gelegen Spadari hotel. |
|
|
Reageer > | (4 reacties) |
|
|
|
Aimo et Nadia - 20/01/2006 - Restaurants |
|
|
Aimo et Nadia (*) is een klein restaurant in de Via Montecuccoli in Milaan. Uitgebaat door Aimo (73), zijn vrouw Nadia (71), beiden in de keuken, en hun meer dan charmante dochter in de zaal. Gastvrijheid en culinair genieten staan hier voorop, en hun specialiteit is Toscane, waar hij vandaan komt. De tocht er naar toe is lang vanuit het centrum, maar meer dan de moeite waard. Binnen gekomen vindt een uitbundige begroeting plaats, we verstaan elkaar, Aimo en ik, totaal niet, maar dat maakt helemaal niets uit. Na een glas Franciacorta Selezione Aimo et Nadia 1995, Ca' del Bosco (bubbels) gaan we van start. Ik begin met een amuse van polenta met een saus van ree, samen met het lekkerste stuk metworst wat ik ooit heb gegeten, gemaakt van Toscaanse wilde varkens. Daarna een crème van een soort witte selderij, met kleine gevulde pasta's, agnolli's, met kalfsvlees en ham, Parmezaan en olijfolie. Hierbij een glas Riesling Auslese 1986 van Meulenhof (D). Een ingelast tussengangetje, "una cosa della sole", bestaat uit wat broodcroutons met tomatenprut, olijfolie en kappertjes. Simpel maar delicieus, kwestie van waanzinnige producten. De tortelli hierna zijn gevuld met garnalen en mozarella, op een bedje van groene courgettepuree, en getopt met courgettebloemen. Hierbij een Vitovska 2002 van Vodopivec (I, bij Trieste, goudgeel!). De volgende gang is weer een kadootje (denk ik nog in mijn onschuld) en staat niet op het menu wat ik heb genomen. Suppa Etrusca, een hele dikke soep van minimaal 20 Toscaanse groentes, waaronder minimaal 5 verschillende bonen, wortel, selderij, aardappel en courgette. Mooi, warm, wild, puur, maar zwaar. Door met "fantasy of the sea", rouget met coquille, gamba en inktvis, in een ingekookte visfond, opgeleukt met een puree van witte bonen, groene kruiden en Siciliaanse olijven. Beestachtig! Hierbij een sauvignon Wairau reserve 2002, Saint Clair (NZ). Het pièce is kalfswang met polenta (weinig an) compôte van rode ui en een rôsti van knolselderij met Parmezaanse kaas, te gek. Hierbij een Douro Grande Escolha 1995, Quinta do Cotto (P). Aangezien ik geen toetjes wil, ik heb al genoeg gezondigd, opteer ik voor wat Italiaanse kazen met daarbij een glas Amarone della Valpollicella 1999 van Trabucchi. Not bad at all.
Om een lang verhaal af te maken, een geweldige avond, met best veel eten, die extraatjes hakken erin, en een nuance teveel wijn, maar ook een kleine dissonant. Er waren 2 menu's, 1 goedkope en 1 wat duurdere. Ik heb gerechten gekozen uit beide menu's, en net zoveel gangen genomen als het duurste menu, maar vervolgens geen toetjes (2) uit dat menu genomen. Volgens mijn bescheiden rekensom zou ik dus nooit meer dan het dure menu moeten betalen..... Zeker ook omdat ik niet om die 2 extra gangetjes heb gevraagd (piccolo kado, hoor het hem nog zeggen). Bij het natellen van de rekening, die volledig à la carte is berekend, kom ik op een bedrag wat 35% hoger ligt dan het duurste menu. Ik had geen zin om te zeiken, maar wel jammer! |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Via Montenapoleone - 20/01/2006 - Reizen |
|
|
Geen bezoek aan Milaan is compleet zonder een bezoek aan de Via Montenapoleone. Hier doet YvRA zijn inspiratie op, en ik ook. Alleen maar lekkere winkels, Prada, Hermes, Gucci, Dior, Dolce & Gabanna, Santoni (Steven!), Borelli en ga zo maar door. Voor mij helemaal geweldig (lees lekker goedkoop) want ondanks die 23 kilo kan ik het helemaal vergeten. Behalve op schoenengebied, en laat dat nou net een passie zijn!!! Gisteren al 2 paar gescoord, morgen nog even terug. Iets wat je zeker niet moet doen is in die buurt iets te eten proberen te scoren. Ik kwam vanmiddag van de beurs, hele dag niets gegeten en dacht even een kleine vitello tonato te bestellen. Ik nestelde me bij Cova, Via Montenapoleone 8 (op de hoek), op 1 bil op een miniscuul stoeltje, en € 12 later kreeg ik nog geen ons droge kalfsmuis, met ik schat een ruime 2 ons tonijnmayo. Niet te vreten, en het kleine glaasje Roero Arneis was ook niks, voor die 8 piek. Snel afgetikt en was binnen 3 minuten weer weg. Vanavond wordt het vast beter bij Cracko-Peck, wedden? |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Römertopf - 19/01/2006 - |
|
|
Da's nou nog es een gek ding. Jaren ben ik er tegen geweest, burgerlijk, stom, onhandig, totdat ik een paar jaar geleden bij iemand at, staartstuk met groentes uit de Römertopf, waanzinnig, ondanks vele bedenkingen vantevoren. Ik heb er de volgende dag direct een gekocht, en dezelfde avond iets klaargemaakt uit een summier bijgeleverd receptenboekje. Wederom te gek. Binnen een week hadden we ze in de collectie, en we verkopen ze hartstikke goed. Ondertussen ben ik door de fabrikant benaderd een kookboekje te maken over de Römertopf, lijkt me eigenlijk heel spannend. Gisterenavond weer es wat uit de kleipot gegeten, een soort zuurkoolschotel, zuurkool met veel uien en aangebraden rib- of sucade-lappen, in stukjes Minimaal twee uur in de Romertopf in de oven en zo op tafel (onwijs lekker). Het recept vraagt om nog wat last-minute zure room erover, heb ik niet gedaan. Het recept staat in een Montignac kookboek, maar was helaas vanochtend een pond aangekomen. Het zal de lunch gisteren met Arthur zijn geweest!
Ben nu op weg naar Milaan, naar de Macef (beurs), maar zeker ook naar Aimo & Nadia, CrackoPeck, Viktor en Rolf, en Prada!
|
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
